Waarom varen de mooiste manier van reizen is
Salerno, ook wel het kleine zusje van Napels genoemd, laten we achter ons.
Grazie!
Ons fantastische verlengde weekend ligt achter ons. De avonden op het Tangofest, de milonga, de stad, en uiteindelijk dat onverwachte debat met twee vrouwelijke filosofen — het werd een ervaring die nog lang zal nazinderen.
Maar na enkele dagen aan wal groeide bij ons allebei opnieuw hetzelfde verlangen.
De zee.
Niet omdat we ergens van weg wilden, maar omdat we opnieuw die ongedwongen vrijheid wilden voelen. Geen kamers, geen straten, geen programma. Alleen water, wind en een horizon die nooit vraagt hoe laat je ergens verwacht wordt.
Deze keer hadden we zelfs een bestemming gekozen.
Napels.
Een koers dus. Al blijft dat aan boord van When Imagine Begins een betrekkelijk begrip.
Want zelfs op de Tyrreense Zee is geen enkele dag hetzelfde. Het licht verandert, de wind draait, de kust krijgt andere kleuren en iedere nieuwe baai lijkt haar eigen verhaal te bewaren.
Terwijl Salerno langzaam achter ons kleiner wordt, neem ik plaats aan het roer.
Angélique heeft ondertussen een reisgids ter hand genomen en verdiept zich in onze volgende bestemming. Af en toe slaat ze een bladzijde om, kijkt even naar de kust en leest verder.
Nietsvermoedend.
Ik glimlach en raak een knop aan.
Plots klinkt muziek uit de luidsprekers op het dek.
Angélique kijkt op.
Eerst naar de luidsprekers.
Dan naar mij.
Ze zegt niets. Haar blik wordt zachter en uiteindelijk sluit ze haar ogen.
Ze herkent het ritme.
Milonga
De milonga is de hartslag van de melancholie, een dans waarin twee vreemden voor de duur van vier minuten elkaars thuis worden.
Het is zowel de plek — een schaars verlichte salon waarin nostalgie lijkt te blijven hangen — als het ritme zelf, sneller en speelser dan de zware, dramatische tango.
Wanneer de muziek begint, sluit de wereld buiten zich.
In de omhelzing, de abrazo, vinden twee lichamen één beweging. Voeten schrijven geheimzinnige brieven op de houten vloer, een taal van verlangen en verlies die geen woorden nodig heeft.
Een dwalen in de nacht, geleid door de melancholische stem van de bandoneon, waarbij iedere stap balanceert op die wonderlijke grens tussen vasthouden en loslaten.
Op de milonga wordt tijd vloeibaar.
Men ontmoet elkaar in een blik — de cabeceo — deelt voor enkele minuten een klein universum en neemt daarna weer afscheid met een stille groet.
Alsof de dans nooit werkelijk geëindigd is.
Alsof hij alleen wacht op de volgende melodie.
Wanneer ik naar Angélique kijk, heeft ze haar ogen weer geopend.
Ze kijkt me een tijdje aan.
“Marco… dát verklaart ineens waarom je precies deze muziek nu opzet.”
Ik glimlach.
Ze legt haar reisgids dicht.
“Wat je me ooit over de milonga vertelde, is eigenlijk veel meer dan een beschrijving van een dans.”
Ze kijkt even over het water.
“Vooral die ene gedachte is me bijgebleven: twee vreemden die voor de duur van vier minuten elkaars thuis worden.”
Even zegt ze niets.
“Daar zit bijna de hele essentie in. En misschien begrijp ik nu ook beter waarom juist de milonga jou zo aantrekt.”
Ik laat haar praten.
“Tango kan zwaar zijn. Dramatisch. Bijna alsof iedere stap eerst toestemming moet vragen aan het noodlot.”
Ik moet lachen.
Angélique ook.
Verdorie,... Jij raakt gevoelige snaren.
“Maar de milonga heeft óók die melancholie,” gaat ze verder, “alleen laat ze er lucht tussen. Ze durft te glimlachen. Ze plaagt. Ze versnelt.”
Ze komt dichter bij me staan.
“Eigenlijk zegt ze: we weten dat alles voorbijgaat — dus kom, dans zolang de muziek speelt.”
De kust glijdt langzaam aan ons voorbij.
“En die voeten die geheimzinnige brieven op de houten vloer schrijven…”
Ze schudt glimlachend haar hoofd.
“Verdorie, Marco. Jij raakt gevoelige snaren.”
Ik kijk naar haar.
“Dat was niet de bedoeling.”
Ze trekt één wenkbrauw op.
“Leugenaar.”
We lachen.
De muziek speelt verder.
Dan wordt ze weer stil.
“Weet je waar ik ook aan moet denken? Aan wat we bespraken over Yin en Yang. En over Flow.”
Ik kijk haar vragend aan.
“In een goede abrazo hoeft de ene de andere niet vast te zetten om samen te kunnen bewegen. Er is contact én vrijheid. Leiden zonder bevelen. Volgen zonder jezelf kwijt te raken.”
Ze legt haar hand even op mijn arm.
“Soms weet je nauwelijks waar jouw beweging eindigt en die van de ander begint.”
Een paar tellen later laat ze mijn arm weer los.
“En na vier minuten laat je elkaar gaan.”
“Geen bezit. Geen belofte. Alleen die merkwaardige zekerheid dat er iets heeft bestaan wat er vier minuten eerder nog niet was.”
De laatste klanken van de milonga waaien over het water.
Daarna zeggen we allebei niets meer.
Het hoeft ook niet.
Voor ons ligt de Tyrreense Zee.
Achter ons wordt Salerno steeds kleiner.
De muziek sterft langzaam weg en alleen het zachte geluid van het water tegen de romp blijft over.
Angélique pakt haar reisgids weer op, maar in plaats van hem opnieuw open te slaan legt ze hem naast zich neer.
Ze kijkt naar mij.
“En nu, kapitein Marco…”
Ik draai mijn hoofd haar kant op.
“…koers richting Napels. Weer een nieuw avontuur langs enkele van de mooiste kliffen van Italië.”
Ik knik en kijk weer naar de horizon.
Dan schiet me iets te binnen.
“Angélique?”
“Hmm?”
“Ben eigenlijk benieuwd hoe Monica straks op de luchthaven zal reageren.”
Een kleine glimlach verschijnt op haar gezicht.
Ze kijkt naar mij.
Dan naar de zee.
En zegt niets.
Nog niet.
Napels wacht. ❤️🌹
