La vista mozzafiato di Napoli
Wanneer Marco de deur van onze favoriete Junior Corner Suite in Romeo Napoli opent, stroomt het mediterrane licht ons tegemoet.
Een boek zonder laatste bladzijde
Dit boek heeft geen inhoudstafel.
En eerlijk gezegd weten wij zelf ook niet precies wat er op de volgende bladzijde zal staan.
Hier verzamelen zich verhalen, gesprekken en hersenspinsels. Kleine observaties kunnen uitgroeien tot grote vragen, ernstige gedachten durven onderweg hun waardigheid te verliezen en soms verschijnt er iets waarvan zelfs wij ons afvragen waar het vandaan kwam.
Er is geen vaste volgorde.
Je kunt bij het nieuwste verhaal beginnen, ergens halverwege binnenvallen of gewoon een titel kiezen die je nieuwsgierig maakt. Iedere bladzijde staat op zichzelf — en toch behoren ze allemaal tot dezelfde wonderlijke wereld.
Sommige verhalen zijn bedacht.
Andere misschien niet.
En af en toe wordt het verschil daartussen zo klein dat we zelf vergeten waar de werkelijkheid ophield.
Welkom in ons boek zonder laatste bladzijde.
Sla er gerust eentje om.
Oktober 2026
Luxe aan de haven
De Alfa Romeo glijdt over de kasseien van de Via Cristoforo Colombo.
De aankomst
De zon brandt fel op het asfalt van Aeroporto di Napoli-Capodichino. De zwoele Zuid-Italiaanse middaglucht draagt een merkwaardige mengeling van zee, uitlaatgassen en espresso.
Nachtelijke cadans op de Tyrreense zee
Magisch kabbelt de Tyrreense zee bij nacht,
Salerno — Grazie!
Salerno, ook wel het kleine zusje van Napels genoemd, laten we achter ons.
De Vonk en de Echo
De Cadans van de Dansvloer
Wanneer een omhelzing een dans wordt.
De ochtend na de regen leek de baai zichzelf opnieuw te hebben uitgevonden.
Dagen waarin niets moest.
De dagen na het onweer kregen nauwelijks nog namen.
Wij hoeven nergens heen
Misschien was het precies daardoor dat de stilte daarna anders aanvoelde.
Onder dezelfde sterren
Ik zat dicht tegen je aan op het voordek, mijn rug rustend tegen je borst, Verborgen schaduw open in mijn handen. Af en toe voelde ik je kin langs mijn haar wanneer je over mijn schouder probeerde mee te lezen — hoewel ik sterk vermoedde dat je vooral controleerde hoeveel bladzijden we nog te gaan hadden.
September 2026
Dialoog op het water
Het geluid van de ronkende Alfa-motor tussen de bergen van Ravello echode nog na in mijn hoofd. De bochten, het spel met de weg, de zon die over het dashboard gleed — het was een heerlijke roes geweest.
Nieverans begint waar nergens ophoudt.
De ochtend kwam zonder haast.
Trossen los
Onze laatste ochtend in Hotel Pellegrino begon met een merkwaardige vaststelling.
De perfecte worp
In het Hotel Pellegrino — meer bepaald in het saunacomplex — maakten we kennis met enkele landgenoten die intussen vrienden waren geworden. Op een zonnige namiddag viel ons oog op een paar uitnodigende petanquebanen.
Wanneer de nevel optrekt
Kleine druppeltjes gleden langzaam langs de spiegel naar beneden, alsof zelfs het glas nog niet helemaal afscheid wilde nemen van de douche. Ergens achter hen tikte een laatste waterdruppel met regelmatige tussenpozen op de natuurstenen vloer.
De deugd van het wachten
Een deugd, zo noemden we het: de kunst van het uitstellen.
Samen uit, samen thuis
Geen route meer. Geen doel. Geen redelijk stukje dat nog overwonnen moet worden.
Een redelijk stukje omhoog
Minori ligt onder ons wanneer het pad opnieuw begint te stijgen.
Langs kliffen en het gele goud
De geur was er eerder dan het plan.
Slow — wat een eerlijke gewaarwording
Geen plannen. Geen klok die je eraan herinnert dat er straks alweer iets moet gebeuren. Zelfs geen gesprek dat per se ergens over moet gaan.
Tot hier bracht de verbeelding ons...!
Het scherm van de laptop werpt een zachte, blauwe gloed over de houten tafel. Buiten is het stil. Marco zit lichtjes voorovergebogen, zijn hand op de muis, volledig verzonken in de honderden beelden die voorbijtrekken. Een digitale reis door de tijd.
Zo zoeken zotten zin zonder zekerheid.
Marco, jij onverbeterlijke deugniet… Ik zat nog braaf te denken aan Ravello, een verborgen baaitje, misschien een wandeling door de bergen en Signore denkt aan zinnen. 😏
Slow, Glow & Flow
Onze eerste dag aan de Amalfikust eindigt met de zon die langzaam achter Capri verdwijnt.
Wind in de zeilen en brullende motoren
De Tyrreense Zee ligt er bijna spiegelglad bij wanneer ons zeiljacht langzaam de Amalfikust nadert. Boven ons vangen de witte zeilen nog net genoeg wind om ons geruisloos over het azuurblauwe water te dragen.