Marco, jij onverbeterlijke deugniet… Ik zat nog braaf te denken aan Ravello, een verborgen baaitje, misschien een wandeling door de bergen en Signore denkt aan zinnen. 😏
Want na Slow, Glow & Flow hoeven we niet meteen fysiek verder te reizen. We kunnen eerst op het terras blijven en een speelse dialoog laten ontstaan rond één doodeenvoudig woord: zin.
Angélique kijkt bijvoorbeeld naar je camera.
“Heb je nog zin?”
“Waarin?”
“Foto's maken.”
“O… daarin.”
“Marco.”
“Wat?”
“Ik herken die blik ondertussen.”
“Welke blik?”
“Die blik van iemand die zijn zinnen alweer aan het verzetten is.”
Moet alles wat we doen eigenlijk zin hebben?
“Marco, dit gesprek wordt compleet zinloos.”
Waarop Marco antwoordt:
“Mooi. Dan begint het eindelijk zin te krijgen.”
Laat me raden ..."jij hebt waarschijnlijk al een letter in gedachten."
"Ja, met de M bijvoorbeeld:"
Marco mijmert. Mooie momenten, mysterieuze mogelijkheden, mediterrane magie…
Angélique kijkt achterdochtig.
Zinnen → zinnelijk → zinvol → zinloos → zotte…
"Marco…"
"Ja Angélique!"
"Je gaat me toch niet vertellen dat jij een tautogram met de Z zit te beramen?"
En daar begint de ellende.
Marco probeert. Angélique verbetert. Marco protesteert. Angélique maakt het nóg erger. Tot twee volwassen mensen met uitzicht op een van de mooiste kustlijnen ter wereld compleet serieus discussiëren over zotte, zinderende, zinnelijke zielen.
Zotte zinnelijke zielen zoeken zonnige zinloosheid…
Zonder zorgen zoeken zinderende zielen zachtjes zinvolle zinnen. Zinnelijk zoekende zegsman: "Zeker, zwoegen zonder zin zorgt zomaar voor zware zinsverbijstering."
Zij aan zij zoekt zielsvriendin Angélique zachtmoedig zinnelijke zin. Zonder zin? Zonde! Zij verzet zomaar zware zinnen, zonnige zinloosheid zaaiend.
"Ziezo,” zegt zij zacht, “zo zoeken zotten zin zonder zekerheid.”
Wij verzetten zenuwslopende zinnen, zoekend naar zinnelijk zelfvertrouwen. Zowaar zorgt zachtzinnig zwoegen voor zalige, zinvolle zin.