De badkamer was nog gevuld met een warme nevel.
Kleine druppeltjes gleden langzaam langs de spiegel naar beneden, alsof zelfs het glas nog niet helemaal afscheid wilde nemen van de douche. Ergens achter hen tikte een laatste waterdruppel met regelmatige tussenpozen op de natuurstenen vloer.
Marco stond voor de beslagen spiegel en wreef met zijn hand een kleine opening in de condens.
“Wel,” mompelde hij terwijl hij zijn spiegelbeeld bekeek, “voor iemand die zonet bijna levend gekookt werd, zie ik er nog verrassend menselijk uit.”
Achter hem klonk een zachte lach.
Hij hoefde zich niet om te draaien om te weten wie daar stond.
Angélique.
Haar lange koperrode haren waren nog vochtig en vielen in donkere, golvende lokken over haar blote schouders. Ze had een grote witte handdoek losjes om zich heen geslagen en keek hem via de spiegel aan met die blik waarvan Marco inmiddels wist dat er meestal weinig goeds — maar bijzonder veel leuks — op volgde.
“Menselijk?” vroeg ze.
“Minstens.”
“Hmm.”
Dat ene geluidje.
Marco keek haar via de spiegel argwanend aan.
“Wat betekent hmm?”
“Niets.”
“Bij jou betekent ‘niets’ doorgaans dat ik binnen dertig seconden ergens spijt van krijg.”
Angélique kwam langzaam dichterbij.
“Je begint me te kennen.”
“Dat is precies waar ik bang voor ben.”
Ze bleef vlak achter hem staan. Haar vingers streek ze voorzichtig door zijn korte grijs-witte haar, dat door het douchen alle mogelijke richtingen had aangenomen.
“Zo,” zei ze tevreden.
“Veel beter.”
Marco bekeek zichzelf.
“Beter? Ik zie eruit alsof ik tijdens een onweersbui een stopcontact heb gerepareerd.”
Ze lachte en legde haar kin even tegen zijn schouder.
In de spiegel ontmoetten hun ogen elkaar.
En plotseling verdween de grap.
Het warme licht achter hen brak zacht door de nevel. Op Marco's schouders glinsterden nog enkele waterdruppeltjes. Angélique stond zo dichtbij dat hij haar warmte tegen zich voelde.
Geen haast.
Geen woorden.
Alleen dat merkwaardige kleine ogenblik waarin twee mensen elkaar aankijken en allebei precies hetzelfde lijken te denken.
Toen boog Angélique zich naar hem toe.
Haar lippen raakten zacht zijn wang.
Geen uitdagende kus.
Geen theatrale verleiding.
Gewoon warm.
Teder.
En juist daardoor bleef Marco een ogenblik volkomen stil staan.
Angélique trok zich een paar centimeter terug.
"Zo stil ineens?”
Marco draaide langzaam zijn hoofd naar haar.
“Ik probeer dit moment niet te verpesten.”
“Dat is opmerkelijk verstandig.”
“Dank je.”
“Voor jouw doen.”
Hij kneep zijn ogen samen.
“En daar ging het moment.”
Haar lach vulde de badkamer.
Marco draaide zich nu helemaal naar haar toe en sloeg zijn armen om haar heen. De enorme witte handdoeken maakten de omhelzing tamelijk onhandig, waardoor Angélique bijna haar evenwicht verloor.
“Voorzichtig!” riep ze lachend.
“Romantiek vereist risico.”
“Dat verzin je ter plekke.”
“Uiteraard.”
Ze bleef tegen hem aan staan, haar hoofd tegen zijn borst.
Buiten de badkamer wachtte de dag.
Maar hierbinnen bestond voorlopig alleen de warme nevel, het gedempte licht en twee mensen die geen enkele haast hadden om ergens anders te zijn.
Tot Angélique plotseling haar hoofd ophief.
“Marco?”
“Hmm?”
Ze keek naar zijn borst.
Toen weer naar hem.
“Waar is de slagroom?”
Hij verstijfde.
Angélique…”
“Gewoon een vraag.”
“Gisteren was dat óók ‘gewoon een vraag’.”
Een uiterst onschuldige glimlach verscheen op haar gezicht.
Marco zuchtte diep!
