Een Napolitaanse ochtend tussen ondeugendheid, kunst en verbeelding...
Een ochtend met een eigen ritme
Napels ontwaakte onder een warme oktoberzon. Door de open balkondeuren van onze hotelsuite gleed een zachte zeebries naar binnen, terwijl de Vesuvius in de verte onverstoorbaar over de baai waakte.
Op de ontbijttafel stonden twee cappuccino's, versgebakken croissants, aardbeien, zachtgekookte eitjes en geroosterd brood. Een heerlijk begin van een zondag waarop we ons voorgenomen hadden vooral niets te overhaasten.
Al had Marco daar blijkbaar een eigen interpretatie van.
Met zijn donkerblauwe zijden kamerjas losjes om de schouders keek hij me aan met die veelbetekenende glimlach die doorgaans weinig goeds voorspelde. Of juist heel veel, afhankelijk van hoe men het bekijkt.
'Wat kijkt ge zo, schattebout?' vroeg ik.
'Nergens naar, lieverd. Ik bewonder gewoon de schoonheid van de ochtend.'
'Jaja,' antwoordde ik. 'En toevallig staat die schoonheid vlak voor uw neus?'
Hij grijnsde.
Sommige gesprekken hebben geen winnaar nodig. Het plezier zit in het spel zelf.
Een staande ovatie
Terwijl ik zijn kamerjas even gladstreek, verscheen er opnieuw die ondeugende fonkeling in zijn blauwe ogen.
'Ben jij niets gewaar geworden?' vroeg hij onschuldig.
Ik keek hem aan, trok één wenkbrauw op en begon te lachen.
'Marco! Ge zijt werkelijk niet te verbeteren!'
'Het is bijna weer een staande ovatie,' antwoordde hij.
Godverhemelste!
Mijn lach galmde door de suite. Zelfs de Vesuvius leek er vanop afstand het zwijgen toe te doen.
Maar nog voor ik een passend antwoord kon bedenken, klonken plots de vrolijke tonen van Chilly Cha Cha van Jessica Jay door de kamer.
Marco stak zijn hand uit.
'Mag ik deze dans van u, mevrouw?'
'In onze kamerjassen?'
'Waarom niet? Er staat nergens geschreven dat elegantie schoenen nodig heeft.'
En zo gebeurde het.
Dansen tussen de croissants
Op blote voeten, tussen de ontbijttafel en de open balkondeuren, begonnen we aan een spontane cha-cha-cha.
Marco leidde met die vanzelfsprekende souplesse die alleen ontstaat wanneer techniek plaatsmaakt voor gevoel. Een kleine draai, een speelse blik, een ritmische pas.
Mijn smaragdgroene zijden kamerjas zwierde om mijn benen. Zijn donkerblauwe kamerjas volgde met iets minder overtuiging, maar des te meer karakter.
'Gij zijt wel bijzonder enthousiast vandaag,' plaagde ik.
'Dat komt door mijn uitstekende danspartner.'
'Of door de cappuccino?'
'Misschien door allebei.'
We lachten, draaiden en vergaten voor enkele minuten de wereld buiten onze suite.
Toen de laatste tonen wegstierven, bleven we nog even dicht bij elkaar staan.
Aan alle mooie momenten komt ooit een einde. Maar misschien is dat juist waarom ze zo kostbaar zijn. De muziek stopt, de beweging verstilt, en toch blijft er iets achter dat geen klok kan meten.
Een herinnering.
Italiaanse elegantie
Na het ontbijt was het tijd om ons klaar te maken voor een bezoek aan het Nationaal Archeologisch Museum van Napels.
Marco liet de kledingkeuze aan mij over.
Een licht saliegroen linnen hemd, met nonchalant opgerolde mouwen, een zandkleurige chino en cognackleurige suède loafers. Zijn zilvergrijze haren vormden een prachtig contrast met het zachte groen.
Zelf koos ik een zwierige ivoorkleurige midirok, een terracottakleurige zijden blouse, fijne gouden sieraden en comfortabele leren sandalen. Mijn koperrode haren liet ik los over mijn schouders vallen.
'En?' vroeg Marco terwijl hij zich omdraaide.
'Bellissimo!'
'Dat klinkt veelbelovend.'
'Ge ziet eruit alsof ge rechtstreeks uit een Italiaanse modecatalogus komt.'
'Dan hoop ik dat ze mij niet aan de ingang van het museum tentoonstellen.'
'Geen zorgen, schattebout. Voor een museumstuk zijt ge nog veel te beweeglijk.'
Zijn schaterlach was het mooiste bewijs.
Op het ritme van Napels
We verlieten het hotel zonder haast.
De straten van Napels waren een levendig samenspel van stemmen, scooters, openstaande ramen en de geur van versgemalen koffie.
Wasgoed bewoog zachtjes boven smalle steegjes. Achter verweerde gevels verscholen zich binnenplaatsen vol planten. Een oudere man zat op een stoel voor zijn deur en volgde met belangstelling het dagelijkse straattheater.
Marco had zijn smartphone bij zich.
Af en toe bleef hij staan voor een onverwachte lichtinval, een sierlijk balkon of een tafereel dat anderen achteloos voorbijliepen.
'Wat hebt ge gezien?' vroeg ik.
'Een moment dat straks alweer verdwenen is.'
Klik.
En precies daarin schuilde zijn plezier: niet de werkelijkheid stilzetten, maar een klein stukje ervan bewaren.
De wereld van Pompeï
Bij het Museo Archeologico Nazionale di Napoli wachtte ons een andere wereld.
We waren gekomen met bijzondere belangstelling voor de voorstellingen van Pompeiaanse huizen en het werk van Luigi Bazzani, wiens kunst de sfeer van de antieke stad zo tastbaar wist op te roepen.
We namen de tijd om te kijken.
Naar architectuur, kleuren, voorwerpen en de sporen van een dagelijks leven dat eeuwen geleden abrupt tot stilstand was gekomen.
'Het merkwaardige is,' zei Marco, 'dat we naar iets kijken wat ooit voor iemand gewoon thuis was.'
Ik knikte.
'Een kamer, een binnenplaats, een tafel… Voor ons geschiedenis. Voor hen was het dinsdagmiddag.'
We glimlachten, maar achter die eenvoudige gedachte school iets ontroerends.
De mensen van Pompeï waren geen museumfiguren. Ze hadden plannen, zorgen, liefdes, gewoontes en waarschijnlijk ook een gezonde dosis ondeugendheid.
'Bijzonder toch,' fluisterde Marco, 'hoe al die eeuwen ons van hen scheiden, terwijl hun verlangen naar schoonheid en levensvreugde zo herkenbaar blijft.''
En vermoedelijk hadden ze ook hun eigen manieren om het leven te vieren,' antwoordde ik.
'Daar twijfel ik geen seconde aan,' glimlachte hij.
En daar stonden we dan, tussen de eeuwenoude getuigenissen van een verdwenen wereld, opnieuw te lachen.
Misschien was dat wel de mooiste les van ons bezoek: de geschiedenis is niet alleen wat voorbij is. Ze herinnert ons eraan hoe waardevol het gewone leven van vandaag kan zijn.
Een cupido in de koffiedamp
Na het museum zochten we een rustig terrasje in een schilderachtige zijstraat.
Een klein rond tafeltje met kleurrijke keramische tegeltjes stond tussen bloeiende planten en verweerde Napolitaanse gevels.
We bestelden twee espresso's en een verse sfogliatella.
De zon speelde met mijn koperrode haren terwijl Marco zijn kopje ophief.
'Op een geslaagde zondag,' zei hij.
'En op onze danskunsten.'
'Vooral die van mij, natuurlijk.'
'Uiteraard, maestro.'
Ik boog lachend naar hem toe, maar hield plots mijn blik op de damp boven mijn espresso gericht.
Daar, heel even, leek een piepklein lichtgevend figuurtje te verschijnen. Een sierlijke gestalte, bijna als een Romeinse cupido, die tussen de opstijgende kringeltjes danste.
'Marco, kijk!'
Hij volgde mijn vinger en glimlachte.
'Ziet ge wel? Zelfs de Romeinen kunnen ons niet met rust laten.'
'Of misschien heeft Cupido ons vanuit het museum gevolgd.'
'Dan hoop ik dat hij zijn pijlen thuisgelaten heeft. Ik heb vandaag al genoeg beweging gehad.'
We barstten allebei in lachen uit.
Een ogenblik later was het figuurtje verdwenen. Misschien was het een spel van zonlicht en damp geweest. Misschien alleen onze verbeelding.
Maar moest alles wat mooi is werkelijk verklaard worden?
Wat blijft
We bleven nog een tijdje zitten, luisterend naar het geroezemoes van Napels.
Op tafel lagen de laatste kruimels van de sfogliatella. Onze espresso's waren op. De middag schoof langzaam verder.
'Weet ge,' zei Marco, 'dat ik deze ochtend niet snel zal vergeten?'
'De dans of het museum?'
'Alles. Zelfs uw opmerkingen over mijn kamerjas.'
'Vooral die, vermoed ik.'
Hij knipoogde.
Ik legde mijn hand op de zijne.
De dag had ons van een speelse ontbijttafel naar de wereld van Pompeï gebracht, en van eeuwenoude geschiedenis naar een klein wonder in de koffiedamp.
Niets daarvan hoefde groots te zijn om betekenis te krijgen.
Want niet alles hoeft betekenis te hebben. Maar bijna alles kan betekenis krijgen.
Wordt vervolgd ...❤️